non vitae sed scholae discimus

Of moeten we tegenwoordig Seneca’s adagium en wanhoopskreet andersom lezen: ‘non scholae, sed vitae discimus’, ofwel niet voor de school (en de leraren) leren wij, maar voor het leven?
Als man van middelbare leeftijd is het een goede zaak om je bezig te houden met de oude stoïcijnen, verfrissend ook, na het gif van tweeduizend jaar christendom met alle haken en ogen die daarmee gepaard gaan. Als vrouw misschien ook wel, maar daarvoor kan ik je misschien beter verwijzen naar Miriam van Reijen. Ik wilde hierover een kort logje schrijven met een bijgaande afbeelding, maar de verhuizingsperikelen bij weblog maken dat een en ander voorlopig niet op orde is te krijgen. Geduld vraagt men mij, zeker een half jaar nog. Nou vooruit, voor deze keer. En even geen plaatjes tot Weblog zijn zaakjes weer op orde heeft.

Dan maar een verbazingwekkend verhaal over onze zuiderburen die als Belgen door het leven gaan. Tot voor een half jaar kon je hier bij ons in het hoge noorden der Nederlanden horen: ‘Laten ze België maar opdelen, De Walen bij Frankrijk en de Vlamingen bij Nederland’, of ‘Nog even en België is verleden tijd’. Tegenwoordig zijn dergelijke geluiden verstomd. Waarom? Nog steeds hebben de Belgen geen regering en nog steeds is er België. Dit moet de filosofen en politicologen onder ons toch prikkelen: Hoe bestaat het dat het een land zonder een regering goed gaat? Onmiddellijk moeten vragen rijzen als: ‘Een regering, waarvoor hebben wij die van node, als een deelstaatpolitiek ook het geheel laat floreren?’ ‘Een pyramide zonder top gedraagt zich nog steeds als een volwaardige pyramide, hoe kan dit?’


Dit bericht is geplaatst in Bericht. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *